Okolo poludnia ruszylismy w droge. Pierwotnie planowalismy jechac do Gerony ale bliskosc morza przewazyla - zgodnie stwierdzilismy, ze chcemy sie jeszcze tego dnia wykapac. Zmagajac sie z silnym, goracym wiatrem dojechalismy na wybrzeze we wczesnych godzinach wieczornych. Nie spieszylismy sie rozkoszujac sie pierwszym dniem wspolnej jazdy. Po drodze zatrzymalismy sie w jakiejs wsi na odpoczynek, co kilkoro z nas wykorzystalo na spróbowanie tutejszego napoju - kawy z lodem. Juz dosc dlugo przed tym jak zobaczylismy morze poczulismy w nogach, ze oto wita nas Costa Brava. Strome podjazdy i gwaltowne zjazdy byly niewatpliwa atrakcja po dosc monotonnej jezdzie, aczkolwiek nie da sie ukryc, ze atrakcja meczaca. Gdy zaczelo sie sciemniac stwierdzilismy, ze czas najwyzszy zeby rozejrzec sie za miejscem na nocleg. I tu konsternacja - na calej Costa Brava ciezko o kawalek miejsca na rozbicie sie na dziko. Przede wszystkim sa to tereny prywatne, reszta to karlowate ale gesto porosniete sródziemnomorska roslinnoscia lasy. Na szczescie w Fornells de Mar zauwazylismy przy drodze strzalke wskazujaca plaze "municypalna", a wiec ogolnie dostepna. Zjechawszy bardzo stroma, waska droga kilkaset metrow dotarlismy do klifu. Pozostalo juz tylko zejsc z rowerami okolo 30 metrow po sliskich schodkach i juz - bylismy na miejscu. Czekala nas w nagrode noc w otoczonej skalami zatoczce, wsród szumu fal i w blasku gwiazd (nie bylo potrzeby rozkladania namiotow). Tego dnia przejechalismy 56 kilometrow.

Dzień Drugi

Wstalismy wczesnie rano, tak na wszelki wypadek, zeby nie spotkac jakiegos zablakanego straznika. Wdrapywanie sie na góre zajelo nam dobra godzine, a powrot na szose nastepne pol. Kiedy juz sie w koncu zebralismy ruszylismy co rower wyskoczy, zeby jak najszybciej znalezc jakis sklep i napelnic nasze organizmy zapasem energii na caly dzien. Niestety sklep ten znajdowal sie w Palafrugell, miescie oddalonym o kilkanascie kilometrów drogi przez spore górki. Kilkakrotnie wiekszosc grupy zmuszona byla do podprowadzania rowerów, jako ze boczne drogi prowadzone sa niesamowitymi stromiznami.

Trasa przejazdu przez Katalonię.

Gdy zaspokoilismy pierwszy glód chowajac sie w cieniu mizernych drzewek w parczku miejskim byla juz prawie dwunasta. Po raz kolejny przyszlo nam jechac w pelnym sloncu, na dodatek ruchliwa szosa co bylo zrodlem prawdziwych cierpien, zarówno fizycznych jak i psychicznych. Bliscy udaru, zaduszeni spalinami tesknie wypatrywalismy bocznej drogi, ktora miala nas poprowadzic wzdluz wybrzeza na poludnie. Zanim sie tam doczlapalismy zrobilismy przerwe (czy tez uzywajac miejscowej nomenklatury, sjeste) w Sant Feliú. Znalazlszy w miare spokojny kacik juz za wypelnionymi milionem turystów plazami spedzilismy dwie godziny drzemiac lub kapiac sie w czystej, ale piekielnie slonej wodzie Morza Srodziemnego.

Droga, na ktora chwile potem wjechalismy dostarcza niezapomnianych wrazen. Odcinek pomiedzy Sant Feliú i Lloret de Mar, który na mapie wydaje sie stosunkowo krótki ma w rzeczywistosci 34 kilometry. Wszystko dlatego, ze szosa ta to wlasciwie same zakrety. Cos niesamowitego: po lewej morze, po prawej góry, a ty zjezdzasz do zatoki, praktycznie zawracasz i podjezdzasz, zjazd i podjazd, zjazd i podjazd - tak przez ponad 30 kilometrów. Ciezki, ale wynagradzajacy ten trud odcinek. Szczególna frajde, oprócz widoków oczywiscie, sprawialo oczywiscie wyprzedzanie samochodów, które musialy bardzo zwalniac wchodzac w ciasne zakrety. Jak to milo czasem utrzec nosa dumnym czterokolowcom, szczególnie hiszpanskim, dla których rowerzysta to wredna mucha na drodze. W ten sposób dotarlismy do slynnych wsrod Polaków "kurortów", Tossa i Lloret. Obrzydliwe dziury (szczególnie to drugie) pelne ociekajacych potem i forsa turystów. Az dziw, ze te nie majace oprócz dyskotek nic do zaoferowania miejsca przyciagaja tyle ludzi. Chyba chodzi po prostu o to, ze jest tu taniej niz w Miedzyzdrojach, a cieplej i jednak jakby egzotyczniej.

Tutaj tez konczy sie Costa Brava i juz do samej Barcelony prowadzi znowu ruchliwa, nieprzyjemna szosa. W zwiazku z tym dojechalismy do pierwszego miasteczka na wybrzezu, gdzie znajduje sie linia kolejowa, Blanes i wsiedlismy w pociag do Barcelony. Chcielismy juz tam byc tego dnia wieczorem, tak aby nastepnego poranka od razu wyruszyc na zwiedzanie stolicy Katalonii. Poza tym mielismy juz za soba 80 kilometry, wiec nikt nam nie mógl powiedziec, ze wsiadamy w ciuchcie z lenistwa. Do miasta dojechalismy okolo godziny 23:00. Szybko pojechalismy do domu (!) - mielismy zapewnione zakwaterowanie u znajomych - i po oporzadzeniu sie udalismy sie do miasta, zeby jak przykladni Hiszpanie napic sie czegos w nocy. Niestety, o godzinie drugiej juz wszystkie bary byly pozamykane i nasza hulanka ograniczyla sie do malego piwka w jakiejs nieciekawej knajpie.

Dzień Trzeci

Barcelona jest miastem, którego z pewnoscia nie mozna zapomniec. Miasto kontrowersyjne i bardzo dumne, na kazdym kroku podkreslajace swoja odmiennosc, swoja "katalonskosc". W dniu dzisiejszym drugie obok Madrytu centrum gospodarcze Hiszpanii, stolica prowincji, która jawnie dazy do niepodleglosci i która najprawdopodobniej potrafilaby przetrwac jako niezalezne panstwo. Trudno jest sobie wyobrazic, ze jeszcze 10 lat temu bylo to bardzo przecietne miasto borykajace sie z wieloma, czasem odziedziczonymi po okresie panowania generala Franco, problemami. Dopiero okres przygotowan do Igrzysk Olimpiskich w 1992 stal sie okresem eksplozji Barcelony, eksplozji która trwa do dzis i niepredko sie skonczy.

Caly dzien wlasciwie spedzilismy chodzac po miescie lub leniuchujac. Nader zyczliwa atmosfera domu, w którym przyszlo nam sie zatrzymac wprowadzila nas w stan blogosci - poczulismy, ze jestesmy na wakacjach.

Dzień Czwarty

Ten dzien równiez spedzilismy na zwiedzaniu miasta. Trzeba bylo jak najlepiej wykorzystac ten czas poniewaz dwa dni to i tak zdecydowanie za malo na obejrzenie Barcelony.

Dzień Piąty

Jeszcze przed poludniem wyruszylismy w dalsza droge. Oczywiscie wyjazd z Barcelony zajal nam ponad godzine, no ale w koncu jakos wybrnelismy i niedlugo potem plaska jak stól droga dojechalismy do kolejnego "kurortu", Castelldefels. Stamtad, przebijajac sie przez masyw MontGarraf pojechalismy do Sitges, miasta do którego zjezdzala sie niegdys na wczasy cala smietanka barcelonska. Nas jednkaze nic tam specjalnie nie zainteresowalo i po krótkim odpoczynku na plazy i obowiazkowej kapieli w morzu pomknelismy dalej. Celem naszym byla tego dnia Tarragona i musielismy tam dotrzec, tak aby nastepnego dnia rano wsiasc w pociag do Saragossy.